Od roku 1928 regularnie podróżowała do Francji, prowadząc dziennik, zawierający relacje ze spotkań z znanymi postaciami ze świata kultury i nauki. Od roku 1932 skoncentrowała się na problemie edukacji kobiet rumuńskich. Przygotowała serię audycji radiowych poświęconych sytuacji kobiet, zachęcając je do troski o swój rozwój intelektualny.
Była współautorką Historii współczesnej filozofii (Istoria filosofiei moderne), wydanej w roku 1936, a także autorką szeregu prac z zakresu filozofii i teorii teatru. Oprócz wykładów w Konserwatorium prowadziła także zajęcia ze studentami Instytutu Francuskiego w Bukareszcie.
Po przejęciu władzy przez komunistów, Voinescu została wysłana na wcześniejszą emeryturę i poświęciła się pisaniu fikcyjnych Listów do mojego syna i córki (Scrisori către fiul și fiica mea), mimo iż nigdy nie miała dzieci. W 1951 została oskarżona o poparcie dla króla Michała I, po jego wymuszonej abdykacji i aresztowana. Przebywała w obozie pracy Ghencea, a następnie w więzieniu w Jilavie. Po 19 miesiącach opuściła więzienie, ale pozostawała w areszcie domowym we wsi Costești w północnej części kraju. W tym czasie pozostawała w izolacji i nie miała możliwości kontaktu z rodziną i przyjaciółmi.