Objawy suchej zgnilizny czasem przypominają objawy fomozy ziemniaka. Ale przy fomozie na powierzchni bulw nie tworzy się nalot, a ziemniak wewnątrz początkowo ma barwę od łososioworóżowej do pomarańczowej, w końcu purpurowoszarą. Jest też wyraźna różnica na brzegach plam; przy suchej zgniliźnie są one rozmyte, przy fomozie wyraźnie odgraniczone od zdrowej tkanki.
Epidemiologia Patogen infekuje bulwy ziemniaka w glebie, wiosną lub latem. Przy infekcjach wiosennych na silnie porażonych bulwach nie rozwijają się kiełki, co prowadzi do obniżenia obsady roślin na polu (nawet do 25%). W konsekwencji słabszych infekcji dochodzi do opóźnienia wschodów i osłabienia rozwijających się roślin. Infekcje jesienne prowadzą do całkowitego zniszczenia bulw. Patogenowi sprzyjają: zbiór ziemniaków, zwłaszcza niedojrzałych podczas wilgotnej pogody uszkodzenia mechaniczne bulw i porażenia przez inne choroby zbyt wczesne sadzenie, do nieogrzanej i wilgotnej gleby zbyt duże stężenie dwutlenku węgla w przechowalni i wilgotność powyżej 70%. wysoka temperatura w przechowalni Optymalna temperatura dla rozwoju suchej zgnilizny wynosi od 15 do 20 °C. Patogeny z rodzaju Fusarium mogą w glebie przetrwać 5–7 lat.