niespełniających ustawowej normy dotyczącej minimalnej powierzchni mieszkań); mieszkań niespełniających wymogów nasłonecznienia bądź bez wentylacji; mieszkań, w których połowę powierzchni stanowi korytarz; mieszkań o zbyt dużej liczbie skośnych ścian; budynków oddalonych od usług publicznych (szkół, przychodni; niedostateczna komunikacja) lub wykonanych z kiepskich materiałów; nieadekwatnych cenach; manipulowaniu rzutami mieszkań i dezinformowaniu w ofertach; brak przestrzeni wspólnej, w tym przestrzeni zielonej; brak zieleni wysokiej; brak prywatności; blisko ustawione budynki; małe i źle usytuowane place zabaw; grodzenie osiedli; manipulowanie miejscami uznawanymi za przestrzeń biologicznie czynną; chaotyczną zabudowę w dużych miastach oraz kurortach. Patodeweloperka określana jest jako zjawisko występujące w całej Polsce.
Na rozwój zjawiska wpływ miały: brak planowania przestrzennego lub wadliwe planowanie, brak dostatecznej kontroli samorządów wobec biznesu i przedkładanie jego interesu nad dobro wspólne, duży popyt wynikający z głodu mieszkaniowego i chęci przeznaczania mieszkań pod inwestycje, nastawienie deweloperów na zysk (poprzez jak najwyższy wskaźnik PUM – powierzchni użytkowej mieszkania) kosztem standardu mieszkań.