Spowodowane przez nie zmiany maskują objawy bakteriozy pierścieniowej.
Objawy na bulwach mogą być widoczne zaraz po zbiorze ziemniaków lub pojawiać się dopiero w przechowalni, nawet pod koniec okresu przechowywania. Zależy to od temperatury panującej w okresie wegetacji roślin.
Epidemiologia Clavibacter michiganensis w Polsce nie jest w stanie przetrwać zimy na polu. Zimuje głównie w porażonych ziemniakach w przechowalniach. Może przetrwać także przez około 9 miesięcy na workach, skrzynkach i innym sprzęcie w przechowalni. Krojenie ziemniaków w celu przygotowania sadzeniaków może w dużym stopniu przyczynić się do rozprzestrzenienia patogenu. Mogą go również przenosić elementy robocze maszyn do uprawy ziemniaków czy ich sortowania. W zasadzonej porażonej bulwie (lub jej części) bakteria szybko rozmnaża się i wiązkami przewodzącymi dostaje do łodygi i ogonków liściowych. Z łodyg wiązkami przewodzącymi dostaje się także do korzeni, a z nich stolonami do bulw. W bulwach opanowuje najpierw drewno, potem łyko, następnie otaczającą je tkankę miękiszową. Wówczas w bulwie powstaje brunatny pierścień. Może to trwać 8 tygodni.
Na polu uprawnym bakterie rozprzestrzeniają się tylko w obrębie jednej rośliny. Przenoszenie się na inne rośliny następuje rzadko.