Powstające przy tym kryształki lodu powodują macerację komórek rośliny, dzięki czemu mogą one być przez bakterie szybciej zasiedlone.
Wśród roślin uprawianych w Polsce wyróżnia się następujące miękkie zgnilizny (w nawiasie wywołujące je patogeny): gnicie korzeni i miękka zgnilizna cebul tulipana (Globisporangium ultimum) miękka zgnilizna begonii (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum) miękka zgnilizna cantedeskii (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum, Paenibacillus polymyxa) miękka zgnilizna cyklamena (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum, Dickeya chrysanthemi) miękka zgnilizna dalii (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum) miękka zgnilizna difenbachii (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum, Dickeya dadantii subsp. dieffenbachiae) miękka zgnilizna draceny (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum) miękka zgnilizna filodendrona (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum) miękka zgnilizna gloriozy (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum) miękka zgnilizna hiacynta (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum) miękka zgnilizna kaktusów (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum) miękka zgnilizna kanny (Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum) miękka zgnilizna kosaćca (Pectobacterium carotovorum subsp.