Park Narodowy Płaskowyż Hortona (syngaleski හෝර්ටන් තැන්න ජාතික උද්යානය, trl. Hortan Thanna Jathika Udyanaya) – park narodowy na Sri Lance w Prowincji Centralnej w dystrykcie Nuwara Elija. Park chroni obszary występowania lasów mglistych i obszarów trawiastych oraz siedliska licznych gatunków roślin i zwierząt. Od 2010 roku park widnieje na liście światowego dziedzictwa UNESCO jako część Płaskowyżu Centralnego.
Położenie Park znajduje się na Centralnej Wyżynie Sri Lanki w środkowej części państwa. Obszar chroniony obejmuje 3160 ha (31,6 km²) lasów i obszarów trawiastych. Wysokość bezwzględna parku waha się od 2100 m n.p.m. do 2300 m n.p.m.. W bezpośrednim sąsiedztwie parku znajduje się drugi i trzeci pod względem wysokości szczyt kraju - Kirigalpotta (2389 m n.p.m.) oraz Totapola (2357 m n.p.m.).
Historia Około roku 1820 Brytyjczycy dowiedzieli się o istnieniu na Cejlonie płaskowyżu o wyjątkowych walorach przyrodniczych. Obszar ten nazwali na cześć ówczesnego gubernatora wyspy sir Roberta Hortona. Już po uzyskaniu przez Sri Lankę niepodległości część płaskowyżu otrzymała status rezerwatu przyrody (1969). 16 marca 1988 roku powołany został do życia Park Narodowy Płaskowyż Hortona.