Przy tym artykulacja samogłoski nosowej *ǫ została przesunięta ku przodowi: *ǫ > ą. Kontynuant *y utrzymał swoją monoftongiczną wymowę w każdej pozycji – najprawdopodobniej także i po spółgłosce wargowej. Polsko-kaszubska zmiana ť, ď, ŕ na ć, ʒ́, ř nie została przeprowadzona. Ogólnie biorąc, dialekty meklemburskie miały cechy znane tak dialektowi drzewiańskiemu, jak i dialektom północnopolskim i kaszubskim.
Słownictwo Obok licznych nazw własnych, których interpretacja nastręcza niekiedy wielu trudności, bezpośrednio została utrwalona także pewna ilość innych wyrażeń języka słowiańskiej ludności Meklemburgii. Należą do nich: biskopownica (Biskopowniza) – coroczna danina na rzecz biskupa, która wynosiła 3 korce pszenicy lub żyta, motek lnu, kurę i 12 denarów od pługa, korec (kuriz) – korzec, jednostka objętości, kunowe (Chunowe) – nazwa podatku płaconego biskupowi w skórkach kunich, wojewodnica (Wogiwotniza) – danina o nieznanej wysokości płacona do skarbu książęcego.
Zobacz też gwary zachodniopomorskie etnolekt słowiński język połabski Obodryci
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki zachodniosłowiańskie Kategoria:Języki wymarłe w Europie