W 1878 roku Departament Skarbu Stanów Zjednoczonych wstrzymał ostatecznie bicie dolara handlowego na potrzeby rynkowe.
Tło historyczne
Podczas kalifornijskiej gorączki złota (1848–1855) na rynku pojawiły się duże ilości kruszcu, który był wysyłany także poza Stany Zjednoczone, co zakłóciło światowe systemy monetarne. Złoto było zbyt szybko wchłaniane przez rynki. Sytuacja ta wpływała także na srebro, którego wartość zaczęła rosnąć. W Stanach Zjednoczonych w tym czasie zaczęło brakować srebrnej monety na rynku, którą z obiegu zabierali handlarze kruszcem i kolekcjonerzy. Na początku lat 50. XIX wieku srebrna moneta praktycznie zniknęła z obiegu. Rynek musiał zadowalać się monetami miedzianymi oraz banknotami. W 1853 roku Kongres uchwalił ustawę, która nakazywała obniżenie ciężaru wszystkich srebrnych monet poza dolarem i trimem po to, by zachować srebrną monetę w obiegu i zapobiegać jej przetapianiu. Ponadto drobne srebrne monety mogły zostać wydane wyłącznie za złoto, co w praktyce wprowadziło standard złota. W 1859 roku w Comstock Lode w Nevadzie odnaleziono duże pokłady srebra, co sprawiło, że handlarze kruszcem sprowadzali srebro do mennic, gdzie je sprzedawali.