mały|419x419px|Dialekty czeskie właściwe i ich podział Dialekty czeskie lub dialekty czeskie właściwe, czeska grupa dialektów (cz. česká nářečí, česká nářeční skupina, česká nářečí v užším smyslu) – grupa dialektów języka czeskiego rozpowszechniona w zachodniej części czeskiego obszaru językowego (w historycznych Czechach). Jest to jedno z czterech tradycyjnie wyróżnianych ugrupowań dialektalnych języka czeskiego obok hanackiego (środkowomorawskiego), laskiego (północnomorawskiego) i morawsko-słowackiego (wschodniomorawskiego).
Dialekty czeskie charakteryzują się m.in. obecnością długich samogłosek á, í, ú, dyftongów eɪ̯, ou̯, protetycznego v i ubezdźwięcznienia w grupie sh.
Na bazie dialektów czeskich ukształtował się przede wszystkim literacki język czeski oraz język potoczny (cz. obecná čeština), który w Republice Czeskiej rozpowszechnił się jako język codziennej komunikacji.
Obszar użycia Dialekty czeskie są rozpowszechnione na terenie historycznych Czech, a dokładniej tej części, która jest zamieszkana przez miejscową ludnością czeską, z wyłączeniem obszarów zaludnionych po II wojnie światowej.