Najwięcej zachowanych egzemplarzy spotykanych jest w zdobieniu czarnofigurowym, utrzymującym się też w V wieku p.n.e. Naczynie najchętniej dekorowano scenami o tematyce dionizyjskiej i związanej z sympozjonami, a także mitologicznymi, często ukazującymi walki i wojowników. Klasycznym przykładem swobodnej tematyki jest zachowany w zbiorach Ermitażu psykter Eufroniosa z ucztującymi heteramiElena Ananich: Corpus Vasorum Antiquorum: Lucanian Vases, Hermitage. Roma: L’Erma di Bretschneider, 2005..
Termin ten u autorów starożytnych występuje jednak w nie dość czytelnym określeniuSzczegółowe wskazania dotyczące tego pojęcia u autorów antycznych – zob.«Psycter» w: W. Smith, W. Wayte, G.E. Marindin: A Dictionary of Greek and Roman Antiquities. London: J. Murray, 1890.. Można odnosić go zarówno do wypełnionego zimną wodą naczynia, które wstawiano do krateru wypełnionego winem, jak i (poświadczonej archeologicznie) odmiany naczynia o podwójnych ściankach (jak np. amfora o dodatkowym otworze przeznaczona dla dwóch różnych płynów)Thomas Mannack: Griechische Vasenmalerei. Eine Einführung, dz. cyt., s. 41.. Wynalezienie nowej odmiany psyktera przypisuje się ateńskiemu warsztatowi NikostenesaJanusz A. Ostrowski: Słownik artystów starożytności. Architektura, rzeźba, malarstwo, rzemiosło artystyczne. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 1994, s.