Podczas rewolucji październikowej omawiał m.in. z Leninem kwestię żydowską. W 1919 przez krótki okres był radnym Warszawy. W Radzie Miejskiej pełnił funkcję członka komisji finansowo-budżetowej. Ponadto w 1919 kandydował do Sejmu Ustawodawczego z ramienia Poalej Syjon. Był szczególnie aktywny politycznie w 20-leciu międzywojennym – przekonał Leona Bluma oraz przedstawicieli II Międzynarodówki do sprawy syjonistycznej. Zajmował również liczne stanowiska, był przedstawicielem syjonizmu socjalistycznego w II Międzynarodówce, przedstawicielem Agencji Żydowskiej, prezesem (FSJF).

Po zajęciu Francji przez III Rzeszę w 1940, Jarblum działał w . W 1943 ścigany przez Gestapo oraz kolaborującą policję, uciekł do Genewy, gdzie współpracował z Połączonym Komitetem Dystrybucyjnym i Światowym Kongresem Żydów. Po II wojnie światowej wrócił do Francji, gdzie starał się wpłynąć na rząd francuski w celu zaakceptowania przez ONZ podziału Palestyny na państwo żydowskie i arabskie oraz został prezesem i honorowym prezesem Organizacji Syjonistycznej Francji (OSF). W 1953 przeniósł się do Izraela, zamieszkując w 1955 w Tel Awiwie. Należał do komitetu wykonawczego Histadrutu oraz był członkiem Mapai.

Życie prywatne Był synem Borucha i Pessy Jurblum.