Wojna partyzancka była jedną z trzech głównych form wojny narodu rosyjskiego przeciwko francuskiej inwazji, obok biernego oporu (niszczenie żywności i paszy, podpalanie własnych domów, wycofywanie się do lasów) i masowego udziału w lokalnych milicjach. Charakterystyczną cechą tej wojny był udział w niej tak zwanych oddziałów lotnych, utworzonych z kawalerii i Kozaków na rozkaz generała Michaiła Kutuzowa, dowodzonych przez regularnych oficerów armii i operujących blisko wroga, a także wywiadu wojskowego oraz chłopskich oddziałów samoobrony, które powstawały spontanicznie z okolicznych mieszkańców (nie tylko, ale głównie chłopów) i zajmowały się obroną swoich wsi i miasteczek przed niewielkimi oddziałami Francuzów i ich sojuszników.
Oddziały armii regularnej i Kozaków Od czerwca do sierpnia 1812 roku armia napoleońska, ścigając wycofujące się wojska rosyjskie, przebyła około 1200 kilometrów od Niemna do Moskwy. W rezultacie jej linie komunikacyjne były bardzo rozciągnięte. Biorąc pod uwagę ten fakt, dowództwo armii rosyjskiej postanowiło stworzyć mobilne oddziały do działań na tyłach i na liniach komunikacyjnych wroga, aby uniemożliwić mu dostawy zaopatrzenia i zniszczyć jego mniejsze oddziały.