procesowi temu towarzyszył zanik rodzimej kultury. W II poł. XX w. liczbę jego użytkowników szacowano na 2–5 tys. osób, jednak prawdopodobnie dane te są mało dokładne. Początków redukcji przekazu międzypokoleniowego można się doszukiwać w latach 20. i 30. XX w., na długo przed rozwojem szkolnictwa indonezyjskiego. Dostępne informacje sugerują, że już w latach 50. ponosakan nie był powszechnie przyswajany jako język ojczysty wśród etnicznej ludności Ponosakan.
Do pocz. XXI w. pozostawał bliżej nieopisany. Wiele dostępnych materiałów ogranicza się właściwie do danych leksykalnych, istnieje także mało obszerny opis fonologiczny z 1991 r. Również sama społeczność Ponosakan rzadko kiedy była wzmiankowana w zapiskach historycznych. Od 2007 r. badania nad tym językiem prowadził J.W. Lobel, który opisał pewne aspekty jego gramatyki wraz z omówieniem fonologii oraz sytuacji socjolingwistycznej. Lokalnie podjęto działania na rzecz dokumentacji i rewitalizacji ponosakan, m.in. poprzez opracowanie materiałów leksykograficznych i wprowadzenie podstaw języka do programu szkolnego (od 2024 r.).
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Języki filipińskie Kategoria:Języki zagrożone w Indonezji