Szok borówki wysokiej może powodować także obumieranie młodych gałązek o długości do około 10 cm. Obumarłe, sczerniałe kwiaty mogą wyglądać jak zniszczone przez wiosenne przymrozki lub grzyby z rodzajów Phomopsis i Botrytis. Przy ostrym przebiegu choroby całe krzewy obumierają w ciągu 3–5 lat. U niektórych odmian (np. ‘Stanley’) występuje również chloroza brzegów liści. Różne odmiany wykazują różną podatność na tę chorobę. Wszystkie testowane odmiany są podatne, ale u odmian ‘West Coast’ i ‘Jersey’ brak jest objawów, natomiast u ‘Legacy’ i ‘Bluecrop’ jedynymi objawami mogą być bladozielone liście.
Epidemiologia Wirus szoku borówki znajduje się w pyłku kwiatowym porażonych kwiatów i jest przenoszony przez pszczoły, co powoduje, że na plantacji szybko się rozprzestrzenia. Infekcja następuje tylko w okresie kwitnienia. Bezobjawowe zakażone rośliny pozostają źródłem wirusa. Objawy choroby mogą pojawić się od roku do dwóch lat po infekcji. Choroba rozprzestrzenia się szybko promieniście i ostatecznie wszystkie krzewy na polu mogą zostać zainfekowane. Wirus łatwo rozprzestrzenia się na sąsiednie pola, ale zwykle nie dalej niż 1 km.
Pojawienie się choroby na obszarze, w którym choroba ta dotąd nie występowała w bliskiej okolicy, zwykle spowodowane jest zainfekowanymi sadzonkami.