także w szkole, kościele, w bliższym i dalszym sąsiedztwie. Zatem wzrastał w otoczeniu niemieckim.

Podstawę wykształcenie uzyskał w Ornecie, w trzyklasowej szkole kierowanej przez rektora Johanna Kraniga (1810–1868). Następnie był nauczany prywatnie przez lekarza Ludwiga Neumanna. W 1859 został przyjęty do katolickiego gimnazjum w Braniewie. Braniewo było wówczas typowo niemieckim miastem. Jako że Sieniawski planował początkowo wstąpienie do seminarium duchownego, zapisał się wraz z niektórymi uczniami gimnazjum na nadobowiązkowe lekcje języka polskiego, którego nauczał Constantin Brandenburg, niemiecki Ślązak. Poziom nauczania języka polskiego był jednak bardzo niski, o czym wspominano podczas kontroli. Dopiero przejście Brandenburga w 1863 na emeryturę i zatrudnienie zesłanego tu w czasie powstania styczniowego Polaka Piotra Kawczyńskiego zmieniło diametralnie tę sytuację. Przepuszcza się, że to prof. Kawczyński, jedyny Polak w gronie nauczycielskim w Braniewie, „zaraził” go polskim duchem i pod jego wpływem Sieniawski zmienił swoje plany życiowe.