Wkrótce zaczęła uczyć sztuk walki młodzież, w tym własną siostrę, i zaczęła zgłębiać historię kobiecych wojowniczek w historii Japonii, sylwetki japońskich dowódców oraz cesarzowych, ale szczególnie zafascynowała ją legenda wojowniczki z końca okresu Heian, Tomoe GozenTomoe Gozen → żyła na przełomie XII i XIII, jej nazwisko rodowe jest nieznane, słowo gozen jest tytułem honorowym..
Nakano odegrała znaczącą rolę w czasie wojny boshin, która toczyła się pomiędzy obrońcami władzy siogunatu Tokugawów a zwolennikami restauracji władzy cesarskiej przez cesarza Meiji. Nakano poparła zwolenników siogunatu, gdyż obawiała się, że zmiany planowane przez nową władzę mogą m.in. obejmować zakaz zajmowania się sztukami walki przez kobiety. W wojnie wzięła udział walcząc z przeważającymi siłami cesarskimi za pomocą naginaty w bitwie pod Aizu. Prowadziła oddział kobiecych wojowniczek, wśród których były jej matka i siostra. Jej oddział dotarł na pole bitwy pomimo początkowego sprzeciwu władz Aizu, w szczególności głównego urzędnika na służbie daimyō, Gonbeia Kayano (1830–1869). Władze pierwotnie nie chciały polegać na kobietach, ale ostatecznie ustąpiły wobec ich uporu i gotowości do walki.