skóra i czaszka holotypu są w dobrym stanie, z wyjątkiem tego, że w czaszce nie ma śladu, by kiedykolwiek istniał prawy górny kieł. Jedyny przedstawiciel rodzaju Xenogale, który nazwał w 1919 roku amerykański zoolog Joel Asaph Allen.
Wcześniej umieszczany w obrębie rodzaju Herpestes, ale ostatnie badania molekularne wykazały, że jest bardziej spokrewniony z Atilax paludinosus niż z Herpestes. Opisano trzy podgatunki (naso, almodovari i microdon), ale badania morfometryczne wykazały, że żadnego nie można odróżnić zarówno na podstawie cech czaszkowych, jak i zewnętrznych. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Fragment kladogramu pokazujący pozycję taksonomiczną X. naso:
Etymologia Xenogale: ξενος xenos „obcy, dziwny”; γαλεη galeē lub γαλη galē „łasica”. naso: , nasonis „wielkonosy”, od nasus „nos”.
Zasięg występowania Mangusta nosata występuje od rzeki Cross w południowo-wschodniej Nigerii, na wschód do Kamerunu i Republiki Środkowoafrykańskiej oraz na południe do Gwinei Równikowej, Gabonu, Konga i Demokratycznej Republiki Konga.