Również filtr mechaniczny łatwo ulegał uszkodzeniu.
W dniu wybuchu II wojny światowej Wojsko polskie dysponowało około 800 tysiącami masek przeciwgazowych wz. 32. W tym czasie w użyciu były już też nowocześniejsze maski przeciwgazowe wz. 38.
Budowa Część twarzowa (maska właściwa) Produkowana w trzech rozmiarach część twarzowa wykonana była z gumy. Na wysokości oczu osadzano szklane szybki okularowe, na które można było nakładać szkła optyczne. W dolnej części maski właściwej znajdowało się gniazdo gwintowane do wkręcenia wkrętki rury wdechowej lub gwintu pochłaniacza, a także obsada zaworu wydechowego i metalowa jego osłona. Także w dolnej części maski umocowane było gniazdo zaworu wdechowego z gumowym zaworem wdechowym, a na gnieździe zaworu wdechowego był osadzony gumowy kominek umieszczony we wgłębieniu między ścianą maski a ścianką maseczki pomocniczej. Wylot kominka umieszczono między szybkami okularowymi. W maskach przeznaczonych dla kadry dowódczej przewidziano możliwość zamontowania gwizdka. Do brzegów maski przyszyta była ramka uszczelniająca. Częścią składową maski właściwej było też nagłowie taśmowe. Rura wdechowa Produkowana z gumy miała postać karbowanego węża. Na jego końcach zamontowane były łączniki do połączenie maski właściwej i pochłaniacza.