Dane taktyczno-techniczne Okręt był kanonierką przeznaczoną do zwalczania okrętów podwodnych (we Francji klasyfikowaną jako awizo 2. klasy). Długość całkowita kadłuba wynosiła 60,2 metra, szerokość 7,2 metra i zanurzenie 2,9 metra. Wyporność normalna wynosiła 310 ton, a pełna 410 ton. Okręt napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy 1500–2200 KM, poruszające dwiema śrubami. Parę dostarczały dwa opalane węglem kotły systemu lub Normand. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła od 14 do 17 węzłów. Okręt zabierał 85 ton paliwa, co pozwalało osiągnąć zasięg wynoszący 2000 Mm przy prędkości 10 węzłów.
Uzbrojenie kanonierki składało się z dwóch pojedynczych dział kalibru 100 mm M1897 L/45 i dwóch zrzutni bomb głębinowych.
Załoga okrętu liczyła 55 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba „Alerte” został wcielony do służby w Marine nationale w 1916 roku. Kanonierka służyła podczas wojny w Zatoce Biskajskiej i na Morzu Śródziemnym. 10 lutego 1918 roku okręt uczestniczył w akcji ratowniczej wywróconego kutra patrolowego „Sardine” w estuarium Żyrondy. Między 1918 a 1920 rokiem jednostkę przebudowano na trałowiec, dodając do wyposażenia trał mechaniczny. Funkcję tę okręt pełnił w okresie międzywojennym do końca służby, który nastąpił w 1936 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Francuskie trałowce Kategoria:Kanonierki typu Ardent Kategoria:Okręty zbudowane w Arsenale w Rochefort