W latach 70. mieszkał we Lwowie, gdzie poza posługą duszpasterską współpracował z „Przeglądem Lwowskim”. W 1877 złożył śluby zakonne. W 1881 przeniesiono go do Krakowa, gdzie zajmował się pisarstwem, był też kaznodzieją i prowadził rekolekcje dla polskiej inteligencji. Sprawował przez pewien czas funkcję rektora kościoła św. Barbary. W 1886 reaktywował przy tym kościele Sodalicję Mariańską. Ostatnie dwie dekady życia spędził sprawując funkcje zakonne w Nowym Sączu, Stanisławowie i Lwowie, kilkukrotnie jeździł też do Rzymu z racji pełnionych urzędów i w celach naukowych.
Twórczość Pierwszym głośnym dziełem Załęskiego była apologia Czy jezuici zgubili Polskę?, początkowo publikowana we fragmentach na łamach „Przeglądu Lwowskiego”, a następnie wydana w formie książkowej w 1872. Książka stanowiła ostrą polemikę z polskimi historykami negatywnie odnoszącymi się do roli zakonu wobec państwa w czasach I Rzeczypospolitej. Dzieło doczekało się dwóch wznowień.
W latach 1874–1875 we Lwowie ukazała się jego dwutomowa praca nt. kasaty zakonu na ziemiach polskich. Książka została przełożona na języki włoski i francuski. Następnie, pod koniec lat 80.