Druga: Skrótowy przekaz podaje, że Beowulf po powrocie do domu (Gautlandii) został królem i szczęśliwie rządził swym ludem Geatów przez pięćdziesiąt lat, do czasu, gdy pewien chłop, wynosząc złoty przedmiot z jaskini, przypadkowo obudził smoka, który począł niszczyć wszystko na swej drodze. Beowulf ponownie pokonał potwora, lecz zmarł wskutek ran odniesionych w walce.
Utwór kończy się opisem pogrzebu bohatera, wykazującym wiele podobieństw do pochówku Attyli opisanego przez gockiego historyka Jordanesa w jego dziele O pochodzeniu i czynach Gotów (łac. Getica).
Znaczenie tytułu Poemat nie miał wyraźnie określonego tytułu; nadany i znany obecnie został umownie przyjęty przez dziewiętnastowiecznych badaczy (podobnie jak w przypadku miana autora pierwszej polskiej kroniki, Galla Anonima).
Etymologia imienia „Beowulf” jest niejasna i sporna. Najbardziej znana teoria tłumaczy je jako „pszczeli wilk” (wilk na pszczoły, pożeracz pszczół), co jest eufemistycznym określeniem niedźwiedzia i symbolizować ma nadnaturalną siłę i odwagę bohatera. Według odmiennej teorii to przekształcone słowo Beadowulf, czyli „wilk wojny”, a jeszcze inni łączą je ze słowem beow oznaczającym „jęczmień”.
Powszechnym wariantem wymowy słowa Bēowulf w języku angielskim jest obecnie .