W 1971 roku Wanderpol m.in. towarzyszył Danie Lerskiej na V FPŻ w Kołobrzegu, wykonując piosenkę pt. Ech Soniu, Soniu (muz. Włodzimierz Wander – Tadeusz Aleksandrowicz), wydaną na kolejnej kompilacji (Muza XL 0747), a następnie został rozwiązany (Dziubiński odszedł w maju i został jednym ze współzałożycieli grupy Test), po czym we wrześniu 1972 roku reaktywowano go w składzie: Włodzimierz Wander (saksofon tenorowy), Tomasz Dziubiński (gitara), Jerzy Jabłoński (instrumenty klawiszowe), Jan Goethel (gitara basowa), Jan Słotkowicz (perkusja), by znów na kilka miesięcy wyjechał do ZSRR z nowym programem estradowym pt. Dziękuję serce i akompaniować Danie Lerskiej, Wiktorowi Zatwarskiemu oraz żeńskiemu kwartetowi wokalnemu Pro Contra.
W kwietniu 1974 roku Dana Lerska dała recital piosenkarski w Teatrze Żydowskim w Warszawie, zaś w sierpniu Wanderpol wziął udział w koncercie „Ten stary dobry rock and roll” w ramach XIV MFP w Sopocie, by następnie do czerwca 1975 roku przebywać w Chicago i występować w tamtejszym klubie polonijnym Cafe Polonaise. Dalsza historia grupy związana jest już ściśle ze stałym pobytem za oceanem.