W końcowym etapie rozwoju choroby cała bulwa ziemniaka zamienia się w zbiornik cieczy otoczony skórką; pod naciskiem ciecz ta wypływa i pozostaje tylko pergaminowa skórka. Przy sprzyjającej patogenom podwyższonej temperaturze bulwy mogą zgnić w ciągu kilku dni. Ponadto bulwy porażone mokrą przyranną zgnilizną są bardzo podatne na inne choroby (mokra zgnilizna bulw ziemniaka, zaraza ziemniaka, sucha zgnilizna bulw ziemniaka). Wtórne infekcje przyspieszają ich gnicie i utrudniają rozpoznanie choroby.
Epidemiologia Sprawcy choroby zimują w glebie w postaci oospor będących przetrwalnikami. Ich wyeliminowanie za pomocą płodozmianu jest bardzo trudne, gdyż mogą przetrwać w glebie nawet 10 lat i to nie tylko na bulwach ziemniaków, ale także na innych roślinach uprawnych i chwastach.
Chorobie sprzyjają długie okresy suszy przerywane opadami deszczu, oraz zbyt wczesny zbiór ziemniaków, gdy ich skórka nie jest jeszcze w pełni dojrzała i może być sforsowana przez patogeny. Patogeny wnikają także do bulw w pełni dojrzałych, u których podczas zbiorów następuje uszkodzenie skórki. Optymalna dla rozwoju patogenów temperatura powietrza wynosi , a poziom wilgotności względnej powietrza powyżej 95%. Przy takich warunkach choroba rozwija się w ciągu 36 godz.