Dane taktyczno-techniczne Okręt był torpedowcem z kadłubem wykonanym ze stali. Długość całkowita wynosiła 40,2 metra (38 metrów między pionami), szerokość 4,4 metra i zanurzenie 1,9 metra. Wyporność normalna wynosiła 97–97,5 tony, a pełna 101 ton. Jednostka napędzana była przez pionową trzycylindrową maszynę parową potrójnego rozprężania Schneider & Cie o mocy 2200 KM, do której parę dostarczały dwa kotły wodnorurkowe . Prędkość maksymalna napędzanego jedną śrubą okrętu wynosiła 26 węzłów. Zapas węgla wynosił 11,2 tony.
Na uzbrojenie artyleryjskie jednostki składały się dwa pojedyncze działka kalibru 37 mm Hotchkiss QF L/20 z zapasem 200 nabojów. Broń torpedową stanowiły trzy wyrzutnie kalibru 450 mm: jedna stała na dziobie i zamontowany na pokładzie podwójny obracalny aparat torpedowy, z łącznym zapasem pięciu torped.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów i od 17 do 20 podoficerów i marynarzy.
Służba „Demirhisar” został wcielony do składu marynarki wojennej Imperium Osmańskiego w 1907 roku w Stambule. W maju 1909 roku wziął udział w pierwszych manewrach floty tureckiej na Morzu Marmara.