Po zakończeniu wojny w styczniu 1921 roku został przewodniczącym komisji do spraw demobilizacji 4 Armii. W kwietniu tego roku został skierowany na kurs dla dowódców Charkowskiego OW, a po jego ukończeniu został kolejno pełnił obowiązki dowódcy szwadronu na Kijowskich, a później Symferopolskich kursach kawalerii. Od listopada 1923 roku pełnił służbę w 3 Dywizji Kawalerii, początkowo jako dowódca szwadronu w 17 pułku kawalerii, następnie dowódcy samodzielnego szwadronu rezerwowego dywizji, a od listopada 1926 roku komendantem szkoły pułkowej 14 i 16 pułku kawalerii. W 1928 roku ukończył kurs doskonalący dowódców w Nowoczerkasku. Następnie został szefem sztabu 49 pułku kawalerii w 9 Dywizji Kawalerii. W listopadzie 1933 roku powrócił do 3 Dywizji Kawalerii, gdzie został dowódcą 13 pułku kawalerii. W grudniu 1937 roku został wykładowcą taktyki w Kijowskiej Szkole Artylerii. Następnie 3 lipca 1938 roku został przeniesiony do rezerwy na podstawie art. 43 pkt. b, t.j. braku odpowiedniego przeszkolenia dla pełnienia służby.
Po zwolnieniu z wojska wyjechał do Taszkentu, gdzie rozpoczął w studiu filmowym jako kierownik produkcji filmu „Рубиновые звезды”Informacja o filmie, wyemitowany jako „Веселей нас нет”.
W styczniu 1940 roku powołany do wojska został mianowany pomocnikiem dowódcy 9 Dywizji Kawalerii w Odeskim OW.