W efekcie Meksyk zdecydował o modernizacji swojej marynarki w oparciu o Hiszpanię i pod koniec 1932 roku oba państwa zawarły umowę, przewidującą budowę ogółem aż 15 okrętów. Część programu miała być sfinansowana z pożyczki w wysokości 73 milionów peset, na której udzielenie zgodził się rząd Hiszpanii 28 grudnia 1932 roku, z terminem spłaty do 1939 roku. W lutym 1933 roku ustalono zamówienie w pierwszej fazie trzech kanonierek typu Guanajuato i dziesięciu niewielkich jednostek obrony wybrzeża (patrolowców) typu G, a w drugiej dwóch dużych kanonierek – transportowców.
Cechą szczególną marynarki Meksyku od początku XX wieku stało się zamawianie uniwersalnych kanonierek, które zarazem służyły do transportu wojska. Dwie kanonierki typu Tampico, zbudowane w USA i wodowane w 1902 roku, mogły transportować po 200 żołnierzy. Rozwinięciem tej koncepcji stał się „General Guerrero” z 1908 roku, który mógł przewozić 550 żołnierzy, 45 koni i kilka armat. Zwieńczeniem tej linii rozwoju stały się kanonierki typu Durango. Założenia techniczne okrętów opracowali Meksykanie, a projekt został opracowany w Hiszpanii. Punktem wyjścia do projektowania stały się hiszpańskie kanonierki typu Canovas del Castillo (stanowiące zarazem pierwowzór okrętów typu Guanajuato).