Region ma charakter krainy rolniczej z urodzajnymi glebami brunatnymi wykształconymi na glinach zwałowych, choć pojawiają się też mniej korzystne pod uprawy rolne utwory płowe i rdzawe. Lasy zajmują niewielki areał (ok. 20% powierzchni). Południowy skrawek regionu znajduje się w zasięgu Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego. Funkcjonuje też kilka rezerwatów przyrody, w tym Niedźwiedzie Wielkie z naturalnym siedliskiem buka oraz Zielony Mechacz z torfowiskiem wysokim i stanowiskiem maliny moroszki.
Różnice w podziałach geograficznych W podziale fizycznogeograficznym Polski według Jerzego Kondrackiego z 1994 roku, makroregion Pojezierza Iławskiego nie był podzielony na mezoregiony. Geograf Rafał Kot (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) wyszczególnił w tym makroregionie trzy mezoregiony – Równinę Iławską z równinną rzeźbą terenu, przewagą piasków w podłożu i lasów w pokryciu; oraz rozdzielone doliną Liwy pojezierza Dzierzgońsko-Morąskie i Łasińskie, gdzie dominuje rzeźba wysoczyznowa i użytki rolne na podłożu gliniastym. Podział ten przyjęto w wieloautorskiej regionalizacji fizycznogeograficznej Polski z 2018 roku.
Zobacz też
Przypisy
Linki zewnętrzne Mapa fizycznogeograficznej regionalizacji Polski z 2018 roku – jako warstwa geoportalu Geoserwis GDOŚ w folderze „Inne dane środowiskowe”, warstwa „Mezoregiony fizycznogeograficzne”.