Bank Japonii rozpoczął działalność 10 października 1882 roku. Miał za zadanie ustabilizowanie jena, walkę z inflacją i zapewnienie funduszy na wzrost w sferach biznesowej i gospodarczej. Miał formę przedsiębiorstwa prywatnego, pozostającego jednak pod ścisłą kontrolą rządu. Otrzymał monopol na emisję pieniądza, a pozostałe banki przekształcono w banki komercyjne. Przepisy regulujące działalność banków wzorowano na rozwiązaniach angielskich. Bank Japonii wyemitował pierwsze banknoty w 1885 roku i pomimo niewielkich problemów (np. okazało się, że proszek z rośliny o nazwie japońskiej konnyaku (Amorphophallus konjac, pol. dziwidło Riviera) dodany do papieru jako zabezpieczenie przed fałszerstwem, uczynił z niego przysmak dla szczurów) była to udana emisja. W 1897 roku Japonia dołączyła do standardu złota, a w 1899 roku dawne, tzw. „narodowe” pieniądze zostały oficjalnie wycofane.