Oba typy potocznie nazywano kanonierkami Borowskiego, od nazwiska generała majora rosyjskiej marynarki (Polaka), będącego ich pomysłodawcą. W Rosji okręty te klasyfikowano jako dozorowce (storożewyj korabl).
Budowę okrętów rozpoczęto w latach 1916–17. W publikacjach brak jest ustalonych dokładnych dat budowy okrętów. Żadne z nich nie zdążyły zostać oddane zamawiającemu do kwietnia 1918 roku, kiedy rosyjska flota ewakuowała się z Finlandii do Kronsztadu. Z tej przyczyny nie zostały później objęte obowiązkiem zwrotu Rosji po zawarciu w 1920 roku traktatu pokojowego w Tartu. W 1918 roku wodowano jako pierwsze „Filin” i „Czyrok”, które zostały w tym roku przejęte przez nowo powstałą marynarkę Finlandii jako „Karjala” i „Turunmaa”. Klasyfikowano je jako kanonierki (fin. tykkivene). Dwa dalsze: „Wodoriez” i „Łun′” zostały wystawione przez stocznię na sprzedaż, a najmniej zaawansowane: „Gorlica” i „Sowa” pocięto na pochylni. W końcu 23 października 1920 roku „Wodoriez” i „Łun′” kupiła od stoczni Polska, po czym weszły do służby jako kanonierki: „Generał Haller” i „Komendant Piłsudski”.