W latach 1816–1818 przebywał w Gruzji, gdzie prowadził badanie w zlewni rzek Kura i Rion oraz opracowywał projekt budowy gruzińskiej drogi wojskowej. Następnie został wysłany do Rewla, aby sporządzić plan ukończenia budowy portu wojskowego, który następnie zrealizowano. Od 1820 był zarządcą II okręgu komunikacyjnego. W 1821 wydał podręcznik mechaniki, który przez długi czas służył studentom Instytutu Inżynierów Komunikacji. Był także od sierpnia 1821 członkiem komisji powołanej przy Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych rozpatrującej zagadnienia prac budowlanych soboru św. Izaaka. W latach 1826–1834 redagował czasopismo naukowe Ministerstwa Komunikacji - "Журнал путей сообщения"Дестрем (Морис Гугонович): Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона. t. Xa, Санкт-Петербург 1893, S. 487. Od 1834 był dyrektorem departamentu w tymże ministerstwie. W tym czasie nadzorował budowę nowego fortu na torze wodnym Kronsztadu, prowadził działania w celu usprawnienia żeglugi na Wołdze, a także był członkiem wielu ministerialnych komisji konkursowych m.in. dot. projektu wystroju wnętrz soboru św. Izaaka czy budowy mostu Nikołajewskiego. W 1849 pracował w komisji nadzorującej eksperymenty nad wprowadzeniem w Rosji oświetlenia elektrycznego, wynalezionego przez francuskiego chemika Archro.