Do ich realizacji już jednak nie doszło.
W 1852 w Lesznie Krasiński ogłosił fragment utworu zatytułowany Sen. Pieśń z «Niedokończonego poematu» wyjęta z pozostałych rękopisów po świętej pamięci J. S., sugerując rzekome autorstwo Juliusza Słowackiego. Całość została wydana w anonimowo w Paryżu w 1860 pod tytułem Niedokończony poemat. W 1973 Paweł Hertz w swoim wydaniu Pism literackich umieścił utwór w grupie dramatów pod tytułem: Część pierwsza Nie-Boskiej komedii.
Treść I. Wstęp Henryk namawia Aligiera, by udał się z nim na przeciwległy szczyt alpejski, by zapolować na kozice. Jego przyjaciel zostaje jednak, by się modlić. Prosi Boga, by umocnił Henryka przed czekającą go walką wewnętrzną i ustrzegł go od hańby. Pod koniec dnia Henryk wraca z polowania. Schodząc za ustrzeloną kozicą, natknął się na niedźwiedzia. Nie mając nabitej strzelby, rzucił się na niego z nożem i go pokonał. Aligier dziękuje Bogu za szczęśliwe zdarzenie. Henryk wspomina początek ich przyjaźni, gdy go na uniwersytecie opadli rówieśnicy, szydząc, że jest paniczem, Aligier stanął w jego obronie. Okazuje się, że idąc po górach zmylili drogę i weszli w mgłę. Mijają bramę starego cmentarza. Rysy Aligiera się wyostrzają a skroń okrywa mu wieniec laurowy. Henryk rozpoznaje w nim dawnego poetę, który odwiedził zaświaty.