Autor publikacji i artykułów, od 1937 do 1945 dziennikarz „Jeugdfront”.

Po II wojnie światowej przystąpił do Partii Społeczno-Chrześcijańskiej (w 1968 przekształconej w Chrześcijańską Partię Ludową). Należał do krajowego kierownictwa ugrupowania, a od 1958 do 1961 przewodził jego flamandzkiemu oddziałowi. Od 1945 do 1979 pozostawał radnym Sint-Truiden, zaś od 1946 do 1978 – posłem do Izby Reprezentantów (pełnił w niej m.in. funkcję sekretarza). Pełnił funkcję ministra mobilności (kwiecień 1961–lipiec 1965, marzec 1966–styczeń 1972) oraz zdrowia (lipiec 1965–marzec 1966).

Należał do rady kulturowej Flamandzkiej Wspólnoty Belgii (1971–1978), protoplastki tamtejszego parlamentu. Był także oddelegowany do Zgromadzenia EWWiS (1952–1958) i Parlamentu Europejskiego (1958–1961, 1972–1979). W Europarlamencie szefował komisji spraw socjalnych i pracy, a od 1975 do 1977 kierował frakcją Grupy Chrześcijańsko-Demokratycznej (Europejskiej Partii Ludowej), ponadto w strukturach ugrupowania był od 1978 do 1985 skarbnikiem.

Od 1938 żonaty z Marią Dreezen (1909–1987), mieli czworo dzieci, w tym gubernator Limburgii Hilde Houben-Bertrand.