W 1929 Stachurska wysłała wspólnie z Witkacym list do Edmunda Strążyskiego, podpisany: „Staś – Zośka, Nena – księgarnia, zaręczeni”, ogłaszając swoje narzeczeństwo. Para była w nieformalnym związku do 1935, kiedy Stachurska porzuciła artystę ze względu na jego liczne romanse oraz fascynację Czesławą Okińską. Wyjechała wówczas do Warszawy, gdzie związała się z innym mężczyzną. Podczas II wojny światowej wróciła do Zakopanego, gdzie zmarła na gruźlicę.
Portrety Przypuszcza się, że Witkiewicz umieścił Stachurską na ponad setce portretów. Katalog Dzieł Malarskich Witkiewicza wymienia ich 88. Portrety Stachurskiej według stwierdzenia artysty należały do „istotnych”, czyli tworzonych z wewnętrznej potrzeby i pogłębionych psychologicznie. Portrety Stachurskiej powstawały w latach 1928–1931. Znajdują się w zbiorach Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie, Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Narodowym Poznaniu oraz w Muzeum Tatrzańskim im. dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem.