Antoni pierwsze lata życia spędził w Łodzi, a następnie przeniósł się do Piotrkowa, gdzie rodzice nabyli posiadłość miejską (dom i parcelę). Od 1907 do 1913 uczęszczał do polskiego gimnazjum w Piotrkowie, które ukończył zdanym egzaminem dojrzałości. Jako uczeń gimnazjum należał do Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, a od 1913 także do Polskich Drużyn Strzeleckich. Pełnił również funkcję komendanta drużyny harcerskiej.
19 grudnia 1918 dostał się do niewoli ukraińskiej. Początkowo został osadzony w więzieniu w Tarnopolu, a od 4 maja 1919 przebywał w obozie internowanych Polaków w Dolinie. 28 maja tego roku zbiegł z niewoli i 1 czerwca przybył do macierzystego pułku, który w międzyczasie został przemianowany na 8 pułk piechoty Legionów. Objął w nim dowództwo kompanii marszowej, a następnie 10. kompanii.
W listopadzie 1921 wrócił do 8 pp Leg. na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy III batalionu.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1441. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 122. lokatą.