Motyw ubi sunt wraz z nastrojem tęsknoty za „dawnymi dobrymi czasami”, którym dzisiejsze nie mogą dorównać i poczuciem nieuchronności przemijania powszechny jest w poezji staroangielskiej (np. w poematach Beowulf i The Wanderer). W literaturze francuskiej w podobną atmosferę nostalgii wpisywał się François Villon ze swoim Mais où sont les neiges d’antan? („Lecz gdzie są niegdysiejsze śniegi?”) w refrenie Ballady o paniach minionego czasu (fr. Ballade des dames du temps jadis) z Wielkiego testamentu. Nawiązał do niego także Umberto Eco, nadając tytuł swej powieści Imię róży. Topos ubi sunt pojawia się także w drugiej strofie pieśni Gaudeamus igitur.

Motyw bywa wykorzystywany również w poezji nowszej, np. To Autumn Johna Keatsa.

Bibliografia S. Skwarczyńska, Topos „Ubi sunt qui ante nos fuerunt” oraz styczne z nim formacje treściowo-formalne w poezji europejskiego kręgu kulturowego, w tejże: W orbicie literatury, teatru, kultury naukowej, Warszawa 1985, s. 80-150.

Kategoria:Motywy Kategoria:Zwroty łacińskie