W czasie II wojny światowej wykładał w Staatliche Musikschule in Warschau, jednocześnie udzielał prywatnie lekcji fortepianu i występował na tajnych koncertach. W 1945 roku został wykładowcą Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej w Lublinie. W 1946 roku wyjechał na roczne tournée koncertowe do Stanów Zjednoczonych, w trakcie którego propagował muzykę polską i dokonał nagrań płytowych. Po powrocie do Polski podjął pracę wykładowcy w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie.

Publikował artykuły w czasopismach „Młoda Muzyka”, „Przegląd Muzyczny”, „Wiadomości Muzyczne”, „Rytm”, „Muzyka”. Był autorem prac o muzyce polskiej i ukraińskiej, m.in. Muzyka rusińska (Kijów 1913). Pod jego redakcją ukazała się praca Repertuar pedagogiczny na fortepian według 5 stopni trudności. Jego twórczość kompozytorska utrzymana jest w idiomie romantycznym, dominują w niej miniatury instrumentalne oraz pieśni do słów m.in. Kazimiery Iłłakowiczówny, Zygmunta Krasińskiego, Leopolda Staffa, Kazimierza Przerwy-Tetmajera i Kazimierza Wierzyńskiego.

Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)

Zbiory utworów Kompozycje fortepianowe.