Zdecydował się na zmianę rodzaju broni i 20 czerwca 1923 r. został skierowany na kurs w Oficerskiej Szkole Obserwatorów i Strzelców, gdzie uzyskał specjalność obserwatora. 24 maja 1924 r. został przeniesiony do 3 pułku lotniczego, gdzie służył w 32. eskadrze lotniczej. Ze starszeństwem 10 listopada 1936 r. został mianowany na stopień podpułkownika.
Został przeniesiony na stanowisko szefa wyszkolenia w Dowództwie Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. Po wybuchu II wojny światowej nie wziął udziału w walkach, został ewakuowany przez Rumunię do Francji. Stamtąd został przeniesiony do Wielkiej Brytanii. Zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF P-0053.
Przydzielono mu zadanie zorganizowania dywizjonu 305. 1 września 1940 r. objął dowództwo nad tą jednostką. Jego dublerem ze strony RAF został Wing Commander J. Drysdale. Na skutek konfliktu ze swym brytyjskim odpowiednikiem odszedł z jednostki i pracował w Inspektoracie Lotnictwa Polskich Sił Powietrznych.
Zgłosił się do służby w jednostce bojowej i otrzymał przydział do dywizjonu 300. 5 marca 1943 r. wziął udział w nalocie na Essen. Jego Wellington (BK150 BH-Q) został trafiony przez artylerię przeciwlotniczą w pobliżu Mönchengladbach.