sama działała pod pseudonimem „Hérisson”. Po aresztowaniu partnera w lipcu 1941 przejęła przywództwo w organizacji jako jedyna kobieta na takim stanowisku we Francji. „Arche de Noé” liczyła w szczytowym momencie 3 tysiące osób, udało się jej m.in. pomóc w ujawnieniu programu V-2. W tym okresie jednocześnie urodziła trzecie dziecko i przenosiła się pomiędzy kryjówkami ze względu na poszukiwanie przez władze Francji Vichy. Dwukrotnie udało jej się uciec z więzienia (w 1942 z francuskiego, w 1944 z rąk Gestapo). Pomiędzy lipcem 1943 a lipcem 1944 przebywała w Londynie, współpracując z brytyjskim wywiadem, następnie powróciła do działalności podziemnej we Francji.
Po II wojnie światowej zajmowała stanowiska kierownicze w organizacjach kombatanckich. Aktywna także w antyrasistowskim stowarzyszeniu LICRA, opublikowała książkę wspomnieniową dotyczącą II wojny światowej. W 1958 znalazła się w komitecie centralnym Unii na rzecz Nowej Republiki, potem należała do Unii Demokratów na rzecz Republiki. Trzykrotnie bez powodzenia ubiegała się o mandat w krajowym parlamencie. W 1979 kandydowała do Parlamentu Europejskiego z ramienia Zgromadzenia na rzecz Republiki. Mandat uzyskała w październiku 1980 w miejsce Michela Debré, wykonywała go do września 1981.