Od 1655 roku pełnił funkcję wicerektora Akademii Wileńskiej i instruktora trzeciej probacji w Pińsku. W latach 1661–1665 był rektorem kolegium w Krożach. W latach 1651–1652 i 1661 przebywał w Rzymie jako uczestnik Kongregacji Generalnej zakonu jezuitów.
Opracował nowy system nauczania wymowy o charakterze poglądowym, uwzględniający naturę mowy. Czerpał przykłady z klasyków: Demostenesa, Cycerona i Wergiliusza. Przykładał wagę do znajomości filozofii i zwalczał makaronizmy. Wydał podręcznik retoryki Praxis oratoria sive praecepta artis rhetoricae (Braniewo 1648), cieszący się poważaniem w środowiskach zarówno katolickich jak i protestanckich i do połowy XVIII wieku wielokrotnie przedrukowywany także za granicą: w Monachium, Frankfurcie nad Menem, Kolonii, Würzburgu, Pradze i Wiedniu. W czasach całkowitej dominacji łaciny doceniał również znaczenie greki i prowadził jej nadobowiązkowe kursy dla studentów. Opracował podręcznik do greki Epitome institutionum linguae graecae (wyd. Wilno 1655). Na potrzeby kolokwium w Toruniu przygotował dzieło o Kościele Demonstratio catholicae Ecclesiae (wyd. Wilno 1643 i 1645). Był także autorem podręcznika muzycznego Ars et praxis musicae (wyd. Wilno 1667) oraz 5-tomowego cyklu wykładów katechizmu dla ludu, z którego drukiem ukazał się tylko tom pierwszy pt. Theologia ecclesiastica (wyd.