Peter Bender (ur. 16 czerwca 1923 w Berlinie, zm. 11 października 2008 tamże) – zachodnioniemiecki dziennikarz, publicysta, historyk.
W 1954 roku rozpoczął pracę jako dziennikarz radiowy. W latach 1961–1970 był redaktorem kolońskiej rozgłośni Westdeutscher Rundfunk, w latach 1970–1988 jej korespondentem w Berlinie. W latach 1973–1974 pracował jako korespondent radia ARD w Warszawie. Był uczestnikiem seminarium politologicznego Henry’ego Kissingera na Uniwersytecie Harvarda.
W latach 70. angażował się w normalizację relacji z Polską.
Współpracował z tygodnikami „Die Zeit” oraz miesięcznikami „Der Monat”, „Merkur”. Jego teksty ukazywały się również w „Polityce”.
Był zwolennikiem kanclerza RFN Willy’ego Brandta i stworzonej przez niego Ostpolitik. W Offensive Entspannung (1964) i Zehn Gründe für die Annerkennung der DDR (1968) wzywał rząd Republiki Federalnej Niemiec do uznania podziału Niemiec, nawiązania kontaktów z Niemiecką Republiką Demokratyczną (NRD) i odrzucenia doktryny Hallsteina. W Das Ende des ideologischen Zeitalters — die Europäisierung Europas (1981) popierał kontynuowanie polityki odprężenia w Europie. Uważał, że Niemcy są zbyt małym państwem, by móc narzucić swoją wizję porządku europejskiego, a jednocześnie zbyt duże, aby traktować je na równi z innymi państwami.