Po przeniesieniu stolicy Japonii do Edo (obecnie Tokio) na początku XVI wieku, miasto szybko się rozwijało i wchłonęło obszar Sensō-jin. Jednak w okresie Edo Asakusa wciąż znajdowała się poza oficjalnymi granicami miasta, a w jej obszarze powstała duża dzielnica czerwonych latarni i liczne teatry kabuki. Po restauracji Meiji w 1884 roku dzielnica została podzielona na siedem części, z których szósta „Rokku”, była szczególnie popularna jako obszar rozrywki. Rozrywka w okolicy rozwinęła się i zmodernizowała na przełomie XIX i XX wieku. Pierwszy japoński teatr kinetograficzny, „Denkikan”, został otwarty w Asakusa w 1903 roku. W okolicy powstała także „Ryōunkaku” pierwszy w kraju wieża z windą, która stała się popularnym punktem orientacyjnym. Jednak została zniszczona podczas wielkiego trzęsienia ziemi w Kantō w 1923 roku.
Do połowy lat 70. ubiegłego wieku Asakusa była miejscem, w którym najjaśniejsze gwiazdy japońskiej rozrywki zdobywały swoje podstawowe doświadczenie. Jednak później okoliczne teatry stopniowo przenosiły się gdzie indziej, a znaczenie Asakusy jako dzielnicy rozrywkowej spadło.