Nie ma zatem przypadku w fakcie, że obaj znani z imienia artyści kojarzeni ze stylem saz, Şahkulu i Veli Can, przybyli do Stambułu z Tebrizu, odpowiednio ok. 1520 i ok. 1580. Şahkulu odegrał wielką rolę w powstaniu stylu saz, podczas gdy Veli Can wziął udział w jego późniejszej fazie. Według Waltera Denny'ego istnieje wielka różnica pomiędzy wczesną i późniejszymi fazami stylu. Klarowność, spontaniczność i niemal zuchwały charakter wczesnych rysunków ustąpił miejsca koncentracji na wykończeniu, teksturze i znacznie bardziej zbalansowanej kompozycji. Oprócz ornamentu saz, rysunki w tym stylu korzystały także z innych motywów, często zaczerpniętych z Chin, które tworzyły kompozycje gęstej roślinności zazwyczaj przeplecionej ptakami, zwierzętami i pasmami chmur. Tureccy uczeni nazwali te motywy hatayi, tj. "w stylu katajskim". Mityczne chińskie stworzenia spotykane w tych dziełach obejmują smoki, feniksa i qilina, podczas gdy inne, jak simurgh lub peri (w zachodnich źródłach często nazywane aniołami lub rusałkami) są zaczerpnięte z tradycji irańskiej. Jednym ze specyficznych motywów jest tzw. "samobójczy liść", który, skręcony, przebija samego siebie.