Najprawdopodobniej był to jedynie prototyp, co wyjaśnia jego niestandardowy wygląd i konstrukcję.
Rozwój tej broni zbiegł się z przystąpieniem Włoch do I wojny światowej po stronie Ententy i wypowiedzeniem przez nie wojny Austro-Węgrom – ich byłemu sojusznikowi w Trójprzymierzu – co zmusiło Austro-Węgry do prowadzenia wojny na trzech frontach. Możliwe, że pomysł na nową broń wyszedł z frontu, być może od starszego oficera, a produkcję prototypu prowadzono w warsztacie polowym lub w małym magazynie. Możliwe jest jednak również, że powstał on na tyłach z czyjejś własnej inicjatywy. Standschütze Hellriegel nie przeszedł etapu oficjalnych testów i został zapomniany. Jest prawdopodobne, że wyprodukowano tylko jeden egzemplarz broni, który został następnie zezłomowany lub zdemontowany.
Zgodnie z tradycją wojskową, broni zwykle nadawane są nazwy na cześć jej twórcy, dlatego można przypuszczać, że twórcą tej broni był mężczyzna o nazwisku Hellriegel, który prawdopodobnie był oficerem lub podoficerem. Mężczyzna na zdjęciach testujący broń nosi stopień Waffenmeister I. Klasse (dosł. „Mistrz broni I klasy”), obejmujący podoficerów odpowiedzialnych za artylerię lub arsenał broni, będący odpowiednikiem Feldfebla, czyli sierżanta.