Często spędzał wakacje w miejscowościach, gdzie Orzeszkowa i Nahorski wypoczywali latem.
Zamkowski był aktywnym członkiem społeczności medycznej, włączając się w działania Towarzystwa Lekarzy Grodzieńskiej Guberni i biorąc udział w walce z cholerą od 1890 roku. W 1903 roku padł ofiarą tzw. „krwawego pomówienia”. Podczas niemieckiej okupacji w okresie I wojny światowej uczestniczył w organizacji miejskiego szpitala, a w 1919 roku był jednym z organizatorów grodzieńskiego związku zawodowego lekarzy.
Podczas radzieckiego panowania został mianowany starszym lekarzem lokalnego szpitala w 1920 roku i wybrany do Warszawsko-Białostockiej Izby Lekarskiej w 1923 roku. Był również członkiem Komitetu Budowy Pomnika Elizy Orzeszkowej w 1925 roku. Społeczność Grodna świętowała pięćdziesięciolecie jego praktyki zawodowej w 1926 roku. Zamkowski był także znany z publicznego zaangażowania. Mieszkał przy ulicy Kirchowa 2, a później przy ulicy Zamkowej 2 w Grodnie. Jego syn J.G. Zamkowski pracował jako profesor okulistyki w Uniwersytecie w Charkowie. Jego córka, po mężu (Zoltán Csáktornyai; 1886-1921) Czaktornay, była cenioną skrzypaczką.
Jego pogrzeb odbył się w czwartek, 2 lutego 1933 roku.
Przypisy
Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w 1852 Kategoria:Zmarli w 1933 Kategoria:Ludzie związani z Grodnem