Stojący obok niego mężczyzna widoczny po prawej stronie obrazu, ma skrajnie odmienne odczucia względem odczytywanego manifestu, bowiem na jego twarzy widoczny jest grymas niezadowolenia.
Manifest to obraz socrealistyczny w swojej wymowie (bohaterowie z proletariatu wysłuchujący manifestu z domyślnie komunistycznym sztandarem) i realistyczny w formie, gdyż bez zniekształceń i abstrakcji odzwierciedla ówczesną rzeczywistość Polski Ludowej. Był jednym z ostatnich dzieł Weissa. Został wyróżniony pierwszą nagrodą podczas Pierwszej Ogólnopolskiej Wystawy Plastyki w Warszawie w 1950 i zakupiony z wystawy do kancelarii prezydenta Bolesława Bieruta.
Interpretacje W ocenie Anny Markowskiej twórczość Weissa z tego okresu charakteryzuje historyzm i „postawa antymodernistyczna, związana ze sztuką figuralną i niechęcią do estetycznej puryfikacji i redukcji środków oraz do systematycznej analizy”. Mimo że Manifest odpowiada na oczekiwania stawiane ówczesnej sztuce i podejmuje postulat realizmu, „nie jest obrazem socrealistycznym”.