Nieustępliwe stanowisko obu morskich potęg doprowadziło ostatecznie do zerwania rokowań i wypowiedzenia przez Cesarstwo Japonii dotychczasowych traktatów rozbrojeniowych, wytyczając tym samym drogę do Trzeciego Morskiego Programu Uzupełnień Floty (jap. Maru San Keikaku). Przewidywał on budowę dodatkowych 70 jednostek różnych typów, w tym dwóch lotniskowców „Shōkaku” i „Zuikaku” (25 675 ts, 84 samoloty) powstających według projektu G 114. Rozpoczęcie montażu kadłubów w postaci położenia stępek nastąpiło odpowiednio w grudniu 1937 i maju 1938 roku. Były to pierwsze japońskie lotniskowce zaprojektowane bez ograniczeń narzucanych wspomnianym już traktatem waszyngtońskim.
Konstrukcja Przy opracowywaniu założeń konstrukcyjnych dla nowego typu lotniskowca wykorzystano doświadczenia płynące z eksploatacji pozostających w użyciu „Sōryū” i „Hiryū”. Projekt wyglądem przypominał poprzedników wykorzystując sprawdzone rozwiązania konstrukcyjne. Początkowe założenia zakładały osiągnięcie następujących parametrów: wyporność 24 500 ts, prędkość maksymalną 37 węzłów, zasięg przy prędkości ekonomicznej 18 węzłów – 9780 Mm, uzbrojenie główne składające się z 16 armat uniwersalnych kal. 127 mm oraz 96 samolotów.