W latach 1916–1918 był współpracownikiem Biura Pracy Społecznej i przewodniczącym Rady Związków Zawodowych w Lublinie.

W 1918 został aresztowany i krótko więziony w warszawskiej cytadeli po zamachu na niemieckiego komisarza Ericha Schulzego. W okresie od 1917 do 1920 był członkiem wydziału Wykonawczego Komisji Centralnej Klasowych Związków Zawodowych. Od 1919 był członkiem Sekretariatu Związku Zawodowego Robotników Rolnych. W latach 1918–1919 był referentem w biurze Pracy Społecznej, a następnie w latach 1919–1923 urzędnikiem w Ministerstwie Aprowizacji. W okresie od 1923–1926 był starszym radcą w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, a następnie do 1927 naczelnikiem Wydziału Polityki Finansowo-Gospodarczej w Ministerstwie Skarbu oraz do 1928 w Wydziale Statystyki Handlu Zagranicznego w GUS. W latach 1929–1933 był dyrektorem Departamentu Ceł w Ministerstwie Skarbu. W latach 1934–1938 pełnił funkcję dyrektora biura ekonomicznego w Zarządzie Miejskim miasta stołecznego Warszawy. W 1937 był przewodniczącym Państwowej Rady Ubezpieczeń i dyrektorem Państwowego Urzędu Kontroli Ubezpieczeń. W międzyczasie w latach 1920–1926 był pracownikiem Instytutu Gospodarstwa Społecznego. Od 1930 był docentem i wykładowcą ekonomii politycznej i polityki gospodarczej łódzkiego oddziału Wolnej Wszechnicy Polskiej.