Wysiłki te zasadniczo przyniosły pożądany efekt 31 grudnia 1937, kiedy prezydent Manuel Quezon ogłosił utworzenie opartego właśnie na tagalskim języka narodowego. Już po ogłoszeniu niepodległości Filipin, a zatem w okresie, w którym Aklatang Bayan zaprzestało właściwie działalności, język ów zaczął być oficjalnie nazywany językiem filipińskim.
Aklatang Bayan bywało niekiedy krytykowane jako stowarzyszenie nazbyt elitarne, mimo silnie akcentowanego przezeń etosu służby społeczeństwu. Wśród jego członków wymienia się twórców takich jak Lope K. Santos, Carlos Ronquillo, Faustino Aguilar, Severino Reyes, Iñigo Ed. Regalado, Hermenegildo Cruz i Patricio Mariano.
Znaczenie Aklatang Bayan znalazło swoje miejsce w filipińskiej historii. Uznaje się je z reguły za pierwsze stowarzyszenie literackie w historii kraju. Jego znaczenie wykracza jednak poza samo tylko dostarczenie zrębów struktur organizacyjnych rodzimemu środowisku pisarzy i poetów. Twórcy w nim skupieni odegrali znaczącą rolę w standaryzacji języka tagalskiego, zwłaszcza zaś w wypracowaniu ogólnie akceptowalnych zasad gramatycznych oraz reguł rządzących współczesną tagalską składnią. Przyczynili się tym samym do ugruntowania centralnej pozycji tegoż właśnie języka w wielokulturowym i zróżnicowanym lingwistyczne życiu społeczno-politycznym Filipin.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Stowarzyszenia pisarzy Kategoria:Historia Filipin Kategoria:Kultura na Filipinach