Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 2 pułku artylerii polowej Legionów w Kielcach. 1 czerwca 1921 był przydzielony do Dowództwa 2 Dywizji Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 357. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 31. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W styczniu 1931 został przydzielony do 10 Dywizji Piechoty w Łodzi na stanowisko oficera sztabu, lecz już w sierpniu tego roku został przeniesiony do 7 pułku artylerii polowej w Częstochowie. Od 26 października 1931 do 14 kwietnia 1934 dowodził 3. baterią. W kwietniu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV, a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do niewoli sowieckiej i osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz.