Meinertzhagen, 1920 – południowa Turcja do północno-wschodniego Izraela. G. cristata subtaurica (Kollibay, 1912) – środkowa Turcja do południowo-zachodniego Turkmenistanu i północnego Iranu. G. cristata magna A.O. Hume, 1871 – Kazachstan do południowej Mongolii i północno-zachodnich Chin. G. cristata leautungensis (Swinhoe, 1861) – północno-wschodnie i wschodnie Chiny. G. cristata coreensis Taczanowski, 1888 – Korea. G. cristata iwanowi Loudon & Zarudny, 1903 – środkowy Iran i środkowy Turkmenistan do północno-zachodniego Pakistanu (IOC obecnie wlicza tę populację do G. c. magna). G. cristata lynesi Whistler, 1928 – północny Pakistan. G. cristata chendoola (Franklin, 1831) – środkowy i wschodni Pakistan przez zachodnie i północne Indie do południowego Nepalu. G. cristata randonii Loche, 1860 – wschodnie Maroko i północno-zachodnia Algieria. dzierlatka długodzioba (G. cristata macrorhyncha) Tristram, 1859 – południowe Maroko i północno-zachodnia Algieria na południe od Atlasu Saharyjskiego i dalej na południe po zachodnio-środkową Mauretanię. IOC wydziela podgatunki randonii i macrorhyncha do osobnego gatunku Galerida macrorhyncha.